Zimą na teren Polski kaczki morskie takie jak lodówka(Clangulahyemalis) , markaczka Mellanittta nigra), uhla i edredon, oraz mewy srebrzysta pospolita (Larus canus) i œmieszka oraz siodlata (Larus marinus). W okresie zimowym nad Zatoką Pucką(okolice Władysławowa) najwięcej zimuje łabędzi niemego (Cygnus olor). Podczas lagodnych zim rzybywa tu też łyska (Fulica atra). Mewy najliczniej gromadzą się na terenach portów rybackich i przy wędzarniach, gdzie łatwiej jest zdobyć pokarm. Częœć z nich towarzyszy kutrom na łowiskach, znajdując tu bogatą bazę pokarmową. Zwiększenie po II wojnie œwiatowej intensywnoœci połowów i rozwój przetwórstwa rybnego w znaczący sposób wpłynął na wzrost liczebnoœci mew w całej Europie. Ich ekspansja trwa nadal i w niektórych miejscach stanowią one poważne zagrożenie dla populacji lęgowych innych ptaków.

Na polach, wysypiskach œmieci i w obrębie zabudowań bardzo licznie przebywają gawrony i kawki. Codziennie o œwicie i przed zmierzchem przelatują gromadnie niekiedy wielokilometrowy dystans dzielący ich zbiorowe noclegowiska od miejsc żerowania. Z drobnych ptaków wróblowych zimą spotyka się m.in. czeczotki (Acanthis flammes), kwiczoły (Turdus pilaris), œnieguły (Plectrophenax nivalis), gile (Pyrhulla pyrhulla), dzwońce (Carduelis chloris) oraz sikory: bogatkę (Parus major) i modraszkę {Parus caeruleus).

Wędrówki ptaków Władysławowo

Powrotna wędrówka na lęgowiska zaczyna się w niektórych sezonach, o łagodnym przebiegu zimy, już pod koniec stycznia. Najwczeœniej opuszczają swoje zimowisko dorosłe mewy, a zwłaszcza mewa srebrzysta i siodłata. Wiosenna migracja przebiega znacznie szybciej niż jesienna. Wiele gatunków siewkowców lęgnących się w strefie tundry, spotykanych licznie jesienią, wiosną omija południowe wybrzeża Bałtyku i wędruje przez Skandynawię. Zdecydowanie najliczniejszym gatunkiem z tej grupy zatrzymującym się wiosną na podmokłych, nadmorskich łąkach jest łęczak. Ponadto doœć licznie można spotkać kszyki i bataliony. Te ostatnie niekiedy także odbywają tu zbiorowe toki. Oprócz gatunków kaczek dominujących w okresie jesiennej migracji, liczniej pojawiają się płaskonos i rożeniec {Anas acuta). Podobnie jak jesienią na polach i łąkach zatrzymują się gęsi. Wiosenna migracja trwa jeszcze, gdy miejscowe gatunki rozpoczynają lęgi.

Przelot ptaków drapieżnych jest wiosną bardzo intensywny. Przy sprzyjającej pogodzie, w ciągu godziny nad Półwyspem Helskim przelatuje nawet ponad 100 osobników z różnych gatunków. Dominują myszołów zwyczajny, myszołów włochaty {Buteo lagopus) i krogulec. W maju doœć licznie wędruje trzmielojad {Pernis apivorus). Podobnie jak jesienią bardzo licznie migrują ptaki wróblowe tworząc w niektóre dni zwarty strumień przelotu złożony z wielu tysięcy osobników. Przy okazji zapraszamy do m. Władysławowo  i skorzystania z ofert bazy noclegowej.

PóŸnym latem, na Zatoce Puckiej obok Władysławowa obserwuje się kilkutysięczne zgrupowania kormoranów. Ptaki te przybywają tu po odbyciu lęgów i jesienią większoœć z nich odlatuje na zimowiska położone w cieplejszych rejonach Europy. Liczebnoœć tego rybożemego gatunku w ostatnich dwudziestu latach gwałtownie wzrosła w całej Europie. Związane jest to między innymi ze wzrostem żyznoœci (eutrofizacji) wód, która pociągnęła za sobą zmiany w składzie i liczebnoœci ichtiofauny. Opinie o jego szkodliwoœci dla gospodarki rybackiej są mocno przesadzone, albowiem kormoran łowi przede wszystkim drobne ryby, nie mające większego znaczenia gospodarczego. Innym gatunkiem rybożemym, który bardzo wczeœnie pojawia się na wodach Zatoki Puckiej w rejonie Władysławowa jest perkoz dwuczuby (Podiceps cristatus). W sierpniu stada liczące po kilkaset osobników można spotkać przede wszystkim koło wsi Rewa. Oprócz kormoranów i perkozów bardzo licznie na Zatoce Puckiej pojawiają się różne gatunki kaczek. W okresie jesiennej wędrówki widuje się duże stada œwistunów (Anas penelope), cyraneczek (Anas crecca), krzyżówek, czernic i gągołów (Bucephala elan gula). Inne gatunki nie są już tak liczne, choć regularnie spotyka się je w wielu miejscach.

Jesienią na polach i podmokłych łąkach zatrzymują się dzikie gęsi. Często tworzą wielogatunkowe stada. Najczęœciej spotyka się trzy gatunki: gęœ białoczelną (Anser albifrons), gęœ zbożową (Anser fabalis) i gęgawę. Na Bielawskich Błotach w tym okresie spotyka się duże, liczące nawet do 600 osobników, stada żurawi.

Władysławowo kwatery Władysławowo noclegi Władysławowo

Wędrówka ptaków wróblowych jest szczególnie dobrze widoczna na Półwyspie Helskim(Władysławowo-Hel), gdzie strumień lecących ptaków koncentruje się nad wąskim pasem lądu. Rozpoczyna się ona w drugiej połowie sierpnia wędrówką jaskółek, pokrzewek i jerzyków (Apus apus). We wrzeœniu przelatują licznie zięby (Fringilla coelebs), szpaki (Sturnus vulgaris), œwiergotki drzewne (Anthus trivialis), a nieco póŸniej, na przełomie wrzeœnia i paŸdziernika takie gatunki jak: czyż (Carduelis spinus), rudzik, œpiewak i sikory. W paŸdzierniku swoje maksimum liczebnoœci osiągają mysikrólik (Regulus regulus) i lecące w dużych mieszanych stadach gawrony (Corvus frugilegus) i kawki (Corvus monedula). Jesienna migracja wielu ptaków, zwłaszcza wodnych, kończy się bardzo póŸno, nawet w grudniu. W dużej mierze zależy to od panujących warunków pogodowych i dla większoœci gatunków kaczek trudno jest precyzyjnie nakreœlić granicę między okresem jesiennego przelotu a okresem zimowania.

Wyk.mat.A.Janty

Park Władysławowo

Jesienią na terenie Parku(Władysławowo) ptaki zatrzymują się by odpocząć i nabrać sił do dalszej wędrówki. Częœć z nich zostaje tu krótko, 1-2 dni, inne odpoczywają dłużej, nawet powyżej tygodnia. Podmokle, nadmorskie łąki oraz piaszczyste plaże są ważnym miejscem dla wędrujących siewkowców. Niektóre z tych ptaków pokonują corocznie kilkanaœcie tysięcy kilometrów między syberyjskimi lęgowiskami a zimowiskami w południowej Afryce. Takie długie przeloty odbywają piaskowiec (Calidris alba), biegus rdzawy (Calidris canutus) i biegus krzywodzioby (Calidris ferruginea). Pokonanie tak dużej odległoœci nie jest możliwe jednym, długim lotem. Konieczna jest pewna liczba miejsc odpoczynkowych na trasie migracji, na których ptaki intensywnie żerują i odnawiają zapasy tłuszczu, służącego jako Ÿródło energii w trakcie lotu. Brak takich miejsc może stanowić poważne zagrożenie dla wielu gatunków. Potrzeba ochrony ich żerowisk jest więc bezsporna. Duże stada siewkowców gromadzą się obecnie w rejonie ujœcia Redy, a jeszcze do niedawna spotykało się je także na łąkach kolo Jastarni i Władysławowa. Mniejsze stadka tych ptaków widuje się jesienią praktycznie na całej długoœci wybrzeża Zatoki Puckiej. Spoœród siewkowców najwczeœniej, bo już z początkiem lipca, wędrówkę rozpoczynają brodŸce (rodzaj Tringa), bataliony (Philomachus pugnax) i czajki (Vanellus vanellus). Gatunki lęgnące się w strefie tundry pojawiają się około dwóch-trzech tygodni póŸniej. Najliczniejszym gatunkiem z tej grupy jest biegus zmienny. W ujœciu Redy jego koncentracje mogą osiągać nawet 1000 osobników. W niektóre sezony licznie pojawia się także najmniejszy przedstawiciel biegusów – biegus malutki (Calidris minuta). Fluktuacje liczebnoœci są częstym zjawiskiem u gatunków z dalekiej północy. W latach wysokiej liczebnoœci lemingów, drapieżniki nie interesują się trudniejszą zdobyczą jaką są dla nich jaja i pisklęta ptaków. Natomiast w lata “bezlemingowe” ptaki są głównym składnikiem ich diety, a wynikiem tego jest bardzo niski sukces rozrodczy i co za tym idzie mniejsza liczebnoœć ptaków podczas jesiennej wędrówki. Poza wymienionymi już gatunkami jesienią można zaobserwować także większe gatunki siewkowców takie jak szlamnik (Limosa lapponica), siewnica (Pluvialis sąuatarola) i kuliki (rodzaj Numenius). Począwszy od sierpnia, wzdłuż wybrzeży intensywnie migrują mewy i rybitwy. Dominują tu takie gatunki jak œmieszka, mewa srebrzysta, rybitwa zwyczajna.

Wyk. mat. A.Janty

Podmokłe tereny, oraz nadwodne zaroœla są miejscem zakladania gniazd przez remiza (Remiz prenduilinus). Umieszczone są głównie na końcówkach gałązek zwisających nad wodą lub terenem podmokłym. Na tych terenach spotkać można słowika szarego (Luscina luscina), łozówkę (Acrocephalis palustiris), oraz dziwonię (Carpodacus erythrinus). Ten ostatni gatunek pochodzi z Azji i skolonizował teren naszego kraju w ciągu ostatnich 30 lat. Najliczniej na terenie Parku występuje w rejonie ujœcia Redy w kierunku Władysławowa.

Nadmorski Park Krajobrazowy

Znaczną częœć terenu Nadmorskiego Parku zajmują tereny uprawne. Awifauna nie jest tu bogata i liczna w gatunki. Typowymi mieszkańcami pól i łąk są skowronek polny (Alauda arvensis), œwiergotek łąkowy (Anthus pratensis), pokląskwa (Saxícola rubetra) i pliszka żółta (.Motacilla flava). Ich gniazda zakładane są na ziemi, zazwyczaj pod przykryciem niskiej roœlinnoœci, przez co są trudne do znalezienia. W bezpoœrednim otoczeniu pól i łąk znajdują się zazwyczaj fragmenty zadrzewień lub różnego rodzaju zaroœli œródpolnych. Stanowią one miejsce gniazdowania szeregu gatunków drobnych ptaków wróblowych, takich jak trznadel (Emberiza citrinella), zaganiacz (Hippolais icterina), gąsiorek (Lanius collurio), makolągwa (Acanthis cannabina), piegża (Sylvia curruca) i cierniówka (Sylwia communis). W tego typu krajobrazie spotyka się też kuropatwy (Perdix perdix). Warto też wspomnieć o potrzeszczu {Miliaria calandra), gatunku spokrewnionym z trznadlem, który na terenie Europy zachodniej wyraŸnie zmniejsza swoją liczebnoœć. Na terenie parku występuje m.in. koło wsi Rewa.

Spoœród gatunków leœnych najcenniejszymi elementami fauny są wójcik (.Phylloscopus trocholoides) i dwa gatunki krzyżodziobów: œwierkowy (Loxia curviristra) i sosnowy (Loxia pyttyopsittacus) – gatunki bardzo rzadkie w skali kraju. W ostatnich latach brak jest jednak bezspornych dowodów ich gniazdowania. Gniazda obu krzyżodziobów ostatni raz znaleziono kolo miejscowoœci Hel-Bór w latach szeœćdziesiątych. W pasie lasów nadmorskich gniazduje 3-5 par kruka (Corvus corax), gatunku który po objęciu go ochroną znacznie zwiększył swoją liczebnoœć. Spoœród krukowatych warto wspomnieć też o licznym występowaniu wrony siwej (Corvus corone cornix) w okolicach Jastarni i Juraty. Tam też w połowie lat osiemdziesiątych odnotowano próbę lęgu czarnowrona (Corvus corone corone) w parze z wroną siwą. Czamowron jest zachodnioeuropejskim podgatunkiem wrony pojawiającym się rzadko w Polsce i zazwyczaj u nas nie gniazduje. W lasach na terenie Parku gnieŸdzi się kilka gatunków ptaków drapieżnych. Stosunkowo najliczniej występuje myszołów zwyczajny (Buteo buteo). Stwierdzono też kilka par jastrzębia (Accipiter gentilis), krogulca (Accipiter nisus) oraz co najmniej jedną parę kobuza (Falco subbuteo). Wysoce prawdopodobne jest także gniazdowanie pustułki (Falco tinunnculus). W otulinie Parku przez kilka lat gnieŸdził się bielik (Haliaetus albicilla). Obecnie gatunek ten jest regularnie widywany, lecz nie ma bezspornych dowodów by wyprowadzał pomyœlnie lęgi. Ptaki drapieżne były przez wiele lat bezmyœlnie tępione. Nie sposób przecenić ważnej roli jaką pełnia w różnych biocenozach. Obecnie wszystkie podlegają ochronie gatunkowej. Skład awifauny drobnych ptaków œpiewających nie wyróżnia się specjalnie w porównaniu do innych, podobnych jak w Parku kompleksów leœnych. Dominują tu takie gatunki jak: zięba (Fringilla coelebs), piecuszek (Phylloscopus trochilus), rudzik (Erithacus rubecula), œpiewak (Turdus philomelos), bogatka (.Parus major), gajówka (Sylvia borin), kapturka (Sylvia atricapilla), muchołówka żałobna (Ficedula hypoleuca). Polecamy tak ciekawe tereny.